XOSÉ LLUIS CAMPAL FERNÁNDEZ

Con motivu d'una visita xirada pol Obispu uvieín a la ciudá d'Avilés na primer quincena del mes de xunu de 1910, concretamente'l xueves 9, el Círculu Católicu de la localidá entamó una velada artística. Nella, l'actor Gerardo Solís non sólo encarnó un personaxe na comedia 'Salvarse en una tabla', sinón qu'encadarmó una composición poética que lleó'l mesmu autor nel actu y foi, tres díes depués (domingu 12), asoleyada en La Voz de Avilés cuando'l preláu marchaba pa Muros y Cuideiru a siguir col so recorríu pastoral.

El cenciellu saludu en versos asonantaos de Solís orquéstase en cuatro apartaos, siendo los qu'anicien y tranquen los dedicaos a dar la bienvenía, amosar el ñudu que se-y fai nel gargüelu al improvisáu vate énte la responsabilidá del actu y ufiérta-y'l correspondiente agasayu final en forma de vítor.

Nes estrofes del mediu recuerda, ensin citalu, de xuro a Marcos del Torniello, arriendes de sorrayar la bondá del Obispu y, dirixéndose ya direutamente al festeyáu, pinta un frescu catastrofista de la persecución relixosa que ta sofriendo la Ilesia, pidiendo poco menos que l'amparu del Altísimu y que los creyentes nun s'amusgaren nesti trance.

Lo que vien darréu ye lo que sintieron los avilesinos d'hai 99 años cuando Gerardo Solís recitó la so pieza 'Al siñor Obispu de Oviéo':

Con la montera na mano
y el temblor en todu'l cuerpo;
con un ñudo n'el gaznate
que m'afuega por entero;
sin gotera de cuspita,
mediu fato, mediu lelo...
limosniando compasión
e-n'esti auto m'apresento,
e-n'esti auto per llucío,
tan llucío comu serio
por la mor de la presencia
del Perlao que tien Uviéo.
Bien m'alcancia, anque non/
hebia
más que mofo'n mio celebro,
que miyor papel faría
ascuchando, deprendiendo
de quián en face' les coples
ya tien fama de maestro.
Peru aquí toy, porque sí,
porque lu pide'l afleuto
que cuantos hebia n'el Circlo
-como católicos vieyos
(quise decir, vieyos non,
sinón católicos netos)-
a nuestro siñor Obispu,
que ye un Obispu tan güeno,
que, vestíu de Cardinal
pame tar y'agora viéndulo.
Muy lustrísimo siñor:
El saludu más sincero
que'scapó de cuerp'humano
unviamos-i per contentos.
Hoy, siñor, que ta bramando
guerra contra Dios el pueblo;
hoy, qu'aborronen igresies;
hoy, que'sfarrapen conventos,
unos, con bombes que'stallen,
utros, con Riales decretos,
y utros, con metese'n casa
p'asegurar el pelleyo.
Co lo falao ya ye abondo.
Además, d'aquí toy viendo
qu'hebia d'aquién qu'apigaza,
comu quien diz: caba llueo.
Yo, por non dir a la contra,
cabo; peru'l ser correuto
manda qu'acabe diciendo:
¡Viva l'Obispu d'Uviéo!

(d'El Comercio, 10-02-2009)