PILAR FERNÁNDEZ

Lo que pue lleese na redaición del artículu del nuestru prósimu estatutu d'autonomía referíu al asturianu ye un exemplu más del inmovilismu de la nuestra vida política. El trabayu llexislativu que se fizo p'algamar l'acuerdu nesti sentíu nun tien como resultáu un testu qu'ordene, regule y garantice'l futuru de la llingua asturiana, sinón un mal testu descriptivu de la realidá llingüística d'Asturies y el diferimientu de les decisiones qu'había tomar esi artículu pa otru momentu.

Por otra parte, esti artículu dificulta les futures decisiones nesta materia al esixir l'alcuerdu de los dos tercios de la cámara pa l'aprobación de la llei que regule los usos llingüísticos na alministración.

El llabor de redaición d'esti artículu nun tenía por qué ser difícil, solamente ye menester siguir el dictáu de la constitución y declarar oficial la llingüa asturiana y el gallego-asturianu nel so territoriu, y a partir d'ehí romper les rutines y asumir la repsonsabilidá de trabayar con tolos sectores de la sociedá pa diseñar un modelu d'oficialidá axustáu a les necesidaes asturianes.

(de Les Noticies, 18-07-2008)