El 24 de payares el Conceyu Abiertu pola Oficialidá (CAO) convoca a la sociedá a sumase a la reivindicación de la oficialidá del asturianu y del gallego-asturianu, una demanda fecha realidá nel restu de los territorios con llingua propia del Estáu va pa trenta años. Asturies sigue viviendo nel anacronismu de nun facer suyos los mandaos constitucionales de que xunto col castellanu, como diz l'artículu 3 de la Carta Magna, el restu de les llingües españoles sían oficiales nes respectives comunidaes. Equí, tanto la FSA como'l PP reconocen qu'hai unos idiomes propios: l'asturianu y el gallego-asturianu. Tamién aseguren tar pola so protección y manifiesten el so cariñu y compromisu pa con estes llingües, pero nengún s'atreve a dar el pasu de dotalos d'un estatus que garantice la so supervivencia: un estatus que faiga salir a Asturies de la situación d'excepcionalidá no tocante al idioma.

La FSA tien expresada «por activa y por pasiva», en palabres de Jesús Gutiérrez, el secretariu d'organización, la so oposición a la oficialidá. Nesta coxuntura, el PP tien la oportunidá de garra-y la delantera al partíu que ta al frente del Executivu na reforma estatutaria con una propuesta clara y definida: la oficialidá del asturianu y del gallego-asturianu. Nel so programa electoral el PP fala d'establecer un «marcu xurídicu definitivu pal asturianu qu'asegure la so supervivencia», evidenciando una coincidencia cola cúpula dirixente del socialismu asturianu: el mieu a la palabra oficialidá. Con too y con eso, ta la puerta abierta a que'l PP dea una bona noticia faciendo rescamplar la cada vez menos entendible posición del PSOE asturianu nel conxuntu del Estáu, al ser la única organización socialista que quier más arrequexar unos idiomes autóctonos polos que, respectivamente, el partíu llucha n'otros territorios. Valentía y decisión ye lo que se-y pide al partíu d'Ovidio Sánchez si quier ser dalgo más qu'una comparsa de Rajoy a nivel estatal y una oposición de matices n'Asturies.

Entrín y non, ye imprescindible caltener viva y fuerte la revindicación d'unos derechos básicos reconocíos na lexislación española y na internacional. Ha caltenese fuerte na cai, respondiendo a esa petición -anque sía un tanto absurda tratándose de derechos- de demanda social que fai la FSA. Ha ser contundente espeyando'l conflictu que dende la cúpula socialista nieguen cola intención de concluir que nun hai nada qu'iguar. Ha tar presente en toles estayes sociales, faciendo de la llingua un preséu útil de comunicación, almitíu y prestixáu socialmente, ganando al empar terrén ente la ciudadanía que, como munches veces asocede, va per delantre de la llei. Han d'aprovechase tolos recursos que permitan andar un camín, el de la oficialidá, qu'anque se faiga llargu, tien de llegar al final. El 24 de payares ye una etapa más qu'arrinca cola vocación de ser la última, y cola seguridá de nun aparar hasta llegar a la so meta.

(Editorial de Les Noticies, 22-11-2007)