Alministra'l to Blog

¡Crea'l to Blog yá! Fácil y de baldre

Estaya: Miranda de l Douro

HOIJE: un jornal birtual diário an mirandês

tierraalantre 12/05/2008 @ 09:59

Cada beç mais l mirandés ten benido a star persente na blogosfera, sendo yá muitos ls sítios na anternete i subretodo, a mais i a maior zde hai mais ou menos un anho para acá, ls blogues screbidos an mirandés.
De las bárias sprienças que por alhá puoden ser bistas – puode cunsultar-se ua lista an http://frolesmirandesas.blogspot.com – pareciu-mos specialmente antressante la scritura dun jornal birtual diário an mirandés. Quien tubo l’eideia i la ten benido a manter de pies zde hai muitos meses ye José Almendra. L jornal chama-se HOIJE, i a cada die trai l que de mais amportante se bai passando na bila mirandesa de Sendin i tamien noutras tierras de l cunceilho ou respeitando a la lhéngua mirandesa.
José Almendra ye posor, agora reformado, i adbogado, natural de Sendin. Cumo anda na casa de ls sessenta, cunta por muitos ls anhos que ten dedicado a la cultura, al associatibismo i a la melitáncia política. Ye daqueilhas pessonas a que, diç quien l conhece, naide cunsigue ser andifrente. Zde hai muito que le benie a dar amportança a la lhéngua, mas solo hai mui pouco tiempo decidiu dedicar-se de alma i coraçon a la scrita i a la dibulgaçon i defénsia de la lhéngua.Inda nun se le conhece essa bena, mas ye possible que benga tamien a antrar pul camino de la lhiteratura mirandesa. Bamos a aguardar i a ber até adonde este sendinés mos cunsigue surprender i porbocar.
Cuidamos que einicaitibas cumo la de l jornal HOIJE ou outras aparecidas se debien de multeplicar. Eilhas puoden lhebar a todo l mundo l que se passa nas nuossas tierras, datrás tan eisoladas, i puode ser ua lia antre todos ls eimigrantes stéian adonde stubíren. Por esso eiqui traiemos l sou eisemplo que, ouxalá seia seguido por outras pessonas. Talbeç assi, un die destes, cunsígamos chegar a un jornal birtual diário de todo l praino mirandés i screbido an lhéngua mirandesa. Ye assi que se bai andando camino.


JN - Cumo tubiste l’eideia de fazer salir un jornal diário birtual an mirandés, a morar ne l SAL (www.sendim.net)? Achas que ye pula anternete que passa l zambolbimiento de la lhéngua scrita?

R - L’eideia apareciu cumo todas las eideias: quando l home percisa: mesmo sien se dar de cunta, pensa i l’eideia aparece. Percisábamos de algo assi para dar a coincer la nuossa tierra i la nuossa lhéngua i l SAL era l melhor, l’anternete ye l melhor meio para esso, penso you. Se mos dirmos al cuidado de ber, ye na anternete que scríben ls percipales scritores de l mirandés.

JN - Porque cunsidras amportante screbir l jornal an mirandés? I las pessonas léien bien l mirandés?

R - Screbir an mirandés era l percipal, por dues rezones: ancentibar las pessonas a ler i a screbir mirandés; ser ua cousa nuoba, an anformaçon, porque tornaba las pessonas mais curjidosas. Por aqueilho que las pessonas me dízen, i son muitas – l HOIJE ten mais de 200 leitores diários -, anténden bien i gústan que scriba an mirandés. You digo siempre que ye d’acordo cun la 1ª. Adenda, l que ajuda muito ls sendineses, que nun ban muito cun l «lh» an ampeço de las palabras.

JN - L jornal ten solo a ber cun la bila de Sendin ou ye l’eideia de que trate de outras amboras?
R - L jornal ten a ber cun Sendin, an purmeiro, mas todas las nuobas amportantes de l cunceilho i de la nuossa lhéngua fázen tamien parte de las amboras. Las tierras alredror de Sendin ténen l sou lhugar i yá houbo nuobas de quaije todas.

JN - Ye fácele amanhar assunto para cada die? Quel ye l método que questumas seguir?

R - Para mi, que tengo yá muita spriença de fazer jornales, por bias de bários cursos de formaçon nestas cousas, nun ye defícele, l defícele ye tener tiempo para screbir i star ne ls acuntecimientos. Cumo l retrato ye l mais amportante, saco l retrato a todo l que beio nesse die i tengo an atençon ls ditos, ls usos i l que se passa. Se nun puodo star arranjo quien me tire ls retratos i m’anforme de l que se passou.

JN - Cumo ye que las pessonas ténen reajido? Ban a tener cuntigo para tratar assunto ne l jornal, por eisemplo?

R - Las pessonas ténen reajido mui bien, i mira que hai pessonas de todos ls cuntinentes que todos ls dies ban a ber l jornal. Yá bai habendo pessonas que me cháman als acuntecimientos i, se bou a algun, lhougo pregúntan se bou a tirar ls retratos pa ls iri a poner na anternete.

JN - Que pensas de la situaçon de l mirandés i cumo cuidas que se poderán resolber ls sous porblemas?
R - L porblema de l mirandés ye solo politico. Hai ye que tratar de criar un Anstituto ou algo aparecido i onde sten las pessonas ciertas. Mas ten que tener un statuto própio i ligado a ua Ounibersidade.

JN - Cuido que l mais grande porblema será la fala. Que pensas que se debe de fazer para arrepassar essa deficuldade de l arreculo de la fala, subretodo na giente nuoba?

R - Ls nuobos ténen que ser chamados a partecipar. Eilhes quíeren i ban lendo todo. You falo cun eilhes i nun stan tan fuora cumo se cuida. Mas ls partidos inda son associaçones de l seclo passado. Todo chega cun l tiempo. Nós ye que yá bamos passando i queriemos ber esso yá, mas la bida ye assi i nós se furmos dando l nuosso melhor yá fazemos l que debemos.

JN - I qual debe de ser l papel de las anstituiçones? Dében falar i screbir tamien an mirandés?

R - Esso debie de ser oubrigatório. Pul menos ancentibar i deixar screbir als que quejíssen. La regionalizaçon era l mais amportante i proibir ls que son contra la nuossa lhéngua de eisercer cargos políticos ne l cunceilho.

JN - Que pensas, por eisemplo, dun porgrama de ansino de la scrita de la lhéngua para adultos?
R - Esso era mui amportante, mas nun meter ouportunistas nesso, senó nun se bai a lhado nanhun.

JN - Cumo cuidas que se poderien antressar ls moços i moças pula sue lhéngua ou la culpa ye de ls adultos que nun son capazes de se la trasmitir?
R - La culpa ye de ls políticos. Esses ye que ténen l poder i cundiciónan todo. Se a un por ansinar panteminas le dan ourdenado, cumo ye que bamos a dezir-le a un moço ou moça, que quier fazer algo i nien para el míran, que l mirandés ye amportante?

JN - Sei que l tou antresse pula lhéngua mirandesa ben zde hai muitos anhos. Cunta-mos essa cuonta.
R - Ampecei an 1977 i an 1984 fago l purmeiro jornal cun alguns testos an mirandés. Que bicho tan grande apareciu!, chamórun-me de todo, anté de analfabeto. You que criei cursos de alfabetizaçon por todas las tierras de l cunceilho. You que fui l purmeiro cordenador de la D.G.E.E. Tamien eiqui, quando ampeçou a ser amportante, l cordenador tenie que ser doutor, i you, nese tiempo, nun era. Mas cuntinei cumo porsor. An 1987 fui cumo persidente de la Assemblé Munecipal que partecipei nas Purmeiras Jornadas de Lhéngua i Cultura Mirandesas. Hoije bou screbindo l mirandés. Yá me ampéçan a chamar doutor, a alguns inda le custa, mas ne l tribunal ye assi que trátan ls adbogados i alhá ten que ser. Naide ne mandou, cun 48 anhos ir para la Ounibersidade. Mas andube siempre a scuola, cinco anhos i sien fabor, sou licenciado an dreito i fiç todos i mais alguns de ls eisames neçairos…

Anterbista de Amadeu Ferreira

(de l Jornal Nordeste, 07-05-2008)

Ianua

tierraalantre 30/04/2008 @ 08:08

BAUTISTA, A. (2006): "Linguas en contacto na bisbarra do Bierzo: castelán, astur-leonés e galego" in Ianua, 6, 15-22.
CEOLIN, R. (2002): "Um enclave leonês na paisagem unitária da língua portuguesa" in Ianua, 3, 62-83.
FERREIRA, A. (2003): "Notas d'antroducion a la lhiteratura mirandesa" in Ianua, 4, 97-113.
FRÍAS CONDE, X. (2004-5): "O relativo do continuum entre galego e asturiano en Asturias" in Ianua, 5, 93-106.
GONZÁLEZ I PLANAS, F. (2002): "Los conceptos de codificación y estandarización según las experiencias catalana y asturiana" in Ianua, 3, 13-33.
GONZÁLEZ I PLANAS, F. (2007): " Sintaxis de los clíticos pronominales en asturleonés" in Ianua, 7, 15-35.
GUPTON, T. (2000): "On the structure of the VP in the Spanish of Western Asturias: ter + the (in)variable agreement participle" in Ianua, 1, 1-13.
QUARTEU, R. & FRÍAS CONDE, X. (2001): "L mirandés: Ua lhéngua minoritaira an Pertual" in Ianua, 2, 89-105.

(De Ianua. Revista Philologica Romanica)

Un nuevo congreso sobre el leonés abre el debate de su normalización

tierraalantre 16/04/2008 @ 16:47

Llevará por título «El leonés en el siglo XXI» y en él participarán expertos en «rescatar» idiomas
Lo presenta el autor Roberto González-Quevedo y se centrará en la lengua como realidad viva

E. Gancedo León

El leonés como realidad aún viva y sus posibilidades de futuro. Sobre estos dos ejes pivotará el nuevo congreso sobre esta lengua minoritaria que organizará la Universidad de León y el Instituto de la Lengua durante los próximos días 6 y 7 de mayo en el Aula Magna de Filosofía y Letras. Expertos de León, Galicia, Asturias y la Universidad París Diderot tendrán ante sí no pocos retos: entre ellos, ofrecer caminos fiables sobre los que puedan transitar las labores de recuperación del leonés, hoy en día crecientes, o presentar una radiografía exacta y actual del asturleonés en nuestra región, con dos áreas de habla viva (La Cabrera y el Alto Sil) y en el resto presente pero de manera muy desmenuzada y progresivamente cada vez más mezclada con el castellano.

Además, se celebrará una mesa redonda casi inédita en esta tierra, con representantes de diferentes asociaciones en defensa del leonés (El Fueyu, Facendera pola Llingua y los zamoranos Furmientu) que podría servir para acercar posturas y acabar con las divergencias en materia de normas y grafías que imperan actualmente en los distintos grupos. Recuerdan desde la organización del simposio que, en el mes de marzo de 2006, coincidiendo con el centenario de la publicación de la obra de Ramón Menéndez Pidal El dialecto leonés , tuvo lugar en León un encuentro «en el que una buena nómina de especialistas analizaron lo que esos cien años habían supuesto en el ámbito del dominio leonés o asturleonés. Un año después, en 2007, aparece el libro con los textos expuestos en aquellas jornadas que son, sobre todo, un intento de reflexión académica sobre ese romance al que casi podemos decir que Menéndez Pidal puso nombre».

«Por otra parte -continúan- el estatuto de la comunidad autónoma recoge, en su artículo 5.2, que 'el leonés será objeto de protección específica por parte de las instituciones por su particular valor dentro del patrimonio lingüístico de la comunidad. Su protección, uso y promoción serán objeto de regulación', una redacción que seguramente dará lugar a planteamientos controvertidos cuando se pase a la anunciada regulación en la que habrá de traducirse esa protección específica de la que habla el texto legal y, sobre todo, las vías que se van a autilizar para su uso y promoción».

En esta línea, los coordinadores, encabezados por el filólogo y catedrático de la Universidad de León José Ramón Morala, creen que puede «resultar útil para la sociedad» volver de nuevo a reunir a una serie de especialistas «que traten de explicarnos cómo ven ellos el leonés en nuestro tiempo. Buena parte de la tradición bibliográfica sobre la materia se nutre de los materiales acumulados hace ya demasiados años, unos materiales que nos describían una sociedad rural que ha sufrido una transformación drástica en las últimas décadas».

«Desde el punto de vista lingüístico, el cambio ha supuesto también una radical transformación del mundo en el que aún pervivían (en mayor o menor grado) las distintas variedades del leonés. Hemos pasado en pocos años de una sociedad rural y aislada en pequeños núcleos a una sociedad globalizada en la que los medios y las vías de comunicación han roto definitivamente el hábitat lingüístico en el que se conservaba el leonés. Este simposio pretende abordar el reto de analizar lo que va a ser el leonés del futuro», dicen.

«Queremos saber el papel que puede jugar esta lengua en la sociedad leonesa del siglo XXI»

Todo indica que los congresos sobre el leonés van a celebrarse bianualmente y que los debates académicos y sociales sobre este tema no han hecho sino comenzar. El propio articulado del nuevo estatuto de autonomía ha creado la base para la regulación, normalización y enseñanza del leonés y un interés creciente de la población avala el proceso. Para aportar reflexiones sobre todo ello, el congreso del mes de mayo contará, por un lado, con expertos en los problemas de normalización lingüística y especialistas que han participado en similares procesos de recuperación en regiones cercanas y, por otro lado, con asociaciones culturales que tienen entre sus fines el uso y la promoción del leonés. «Finalmente, no faltarán los análisis que, desde la lingüística, puedan hacerse de este proceso. Cada uno, desde su planteamiento, nos ayudará a entender mejor el papel que pueda jugar el leonés en nuestra sociedad», informa la organización.

Programa

6 DE MAYO, MARTES

12.00 Apertura del simposio y conferencia inaugural: «La cuestión lingüística en el Alto Sil, Laciana y Babia (análisis de una trayectoria y reflexiones para el futuro), a cargo de Roberto González-Quevedo González (Universidad de Oviedo, secretario de la Academia de la Llingua Asturiana).

16.00 «Procesos de normalización lingüística», a cargo de Ana Cano González (Asturias, Universidad de Oviedo, presidenta de la Academia de la Llingua Asturiana), António Bárbolo Alves (Miranda, Fundação para a Ciência e a Tecnologia) y Ramón Mariño Paz (Galicia, Universidad de Santigo).

19.00 «Pasado y presente de la literatura popular oral en leonés», a cargo del investigador Nicolás Bartolomé Pérez, autor del libro «Filandón. Lliteratura tradicional llionesa».

7 DE MAYO, MIÉRCOLES

10.00 «El leonés hoy», a cargo de Héctor García Gil (León, Universidad de León) y Juan Carlos González Ferrero (Zamora, IES Cardenal Pardo Tavera de Toro).

12.15 Mesa redonda con asociaciones culturales: Participarán Xosepe Vega (Facendera pola Llingua, León), José Alfredo Hernández Rodríguez (Furmientu, Zamora) y Diego José González López (El Fueyu, León).

16.00 «Sobre la normalización del leonés», a cargo de José Ramón Morala y María Cristina Egido (Universidad de León) y Julio Borrego Nieto (Universidad de Salamanca).

19.15 Conferencia de clausura: «Del futuro del leonés y de otras lenguas y dialectos en España», a cargo de José Carlos Herreras (Université Paris Diderot, Paris 7).

LUGAR Filosofía y Letras. Entrada libre.

(del Diario de León, 16-04-2008)

Jornal Falado no Centro Nacional de Cultura

tierraalantre 10/04/2008 @ 07:29

A defesa e preservação da língua mirandesa é o tema do próximo Jornal Falado do CNC, que terá lugar no dia 22 de Abril pelas 18.30 no Ciber-Chiado. Entrada livre

O mirandês é uma língua astur-leonesa, que pertence ao grupo das línguas românicas. Durante séculos foi uma língua de transmissão oral, tendo sido dada a conhecer à comunidade científica e estudada pela primeira vez por José Leite de Vasconcelos, no fim do séc. XIX. Estima-se entre 7 e 10 mil o número actual de falantes, incluindo os que habitam no Concelho de Miranda do Douro, em três aldeias do Concelho de Vimioso e os i/emigrantes. Foi oficialmente reconhecida pela lei nº 7/99, de 29 de Janeiro, aprovada por unanimidade pela Assembleia da República.

Serão oradores nesta sessão o Dr. Júlio Meirinhos (enquanto deputado do PS da altura, propôs à Assembleia da República o reconhecimento oficial da língua mirandesa, concretizado através da lei nº 7/99), o Dr. Carlos Ferreira (escritor de mirandês, geógrafo e ex-professor de mirandês), o Dr. Duarte Martins ( escritor e professor de língua mirandesa no Agrupamento de escolas de Miranda do Douro), e ainda o Dr. Amadeu Ferreira, Presidente da Associaçon de Lhéngua Mirandesa e actualmente autor de crónicas regulares em mirandês no jornal Público.

(de l Centro Nacional de Cultura, 10-04-2008)

De 'Ramón Menéndez Pidal y El dialecto leonés (1906-2006)'

tierraalantre 03/04/2008 @ 11:35
  • ALVES, António Bárbolo (2008): "La lhéngua mirandesa: ancruzelhadas i caminos de l último seclo" in Morala Rodríguez, José R. (ed.), Ramón Menéndez Pidal y El dialecto leonés (1906-2006). Burgos: Instituto de la Lengua Castellano y Leonés, Colección Beltenebros, pp. 295-323.
  • HERRERO INGELMO, José Luis (2008): "El leonés en Salamanca cien años después" in Morala Rodríguez, José R. (ed.), Ramón Menéndez Pidal y El dialecto leonés (1906-2006). Burgos: Instituto de la Lengua Castellano y Leonés, Colección Beltenebros, pp. ??.
(Via Amboras de la Tierra de Miranda y José Luis Herrero Ingelmo)

O Elogio do Dialecto Mirandês

tierraalantre 22/02/2008 @ 13:04

O Elogio do Dialecto Mirandês

La lhéngua particular
Que l conceilho sabe falar
E'ste antigo palabreado,
De benerados abós ardado,
Tam particular sim eigual
Que n'um ai outro am Pertual,
Deberé de ser respeitado,
Portegido, acarinado,
Guardado cum abareza,
Porque el mos dá la certeza
D'l grande abanço de la naciom,
N'isso que chamam cebelisaciom.
Miranda, pobre Miranda,
Que tanto tenés sido roubada!
Dels tous balores sburgada,
Ni al menos este scapou,
Até l dialecto se te roubou!
Pobaciones que foram tûs,
Antre outras uá e más dûs,
Firmes, malquerida, quedoram
E l tou dialecto nunca dexaram,
Neste recanto pertués
Falam sémpre mirandés!
Stime-se esta lhéngua antiquada
Por omes de balor apreciada!
Ampare-se com carino:
De Sandim a Sanmartino
Ni espanhol ni pertués,
Puro e particular mirandés;
Mas ajuntem-se outras pobaciones
Sim necitar más razones.
Num debem quedar noutra banda;
Falam l dialecto, vengam acá para Miranda!
Ponga-se esta lhéngua particular
Toda a um solo lhugar,
Toda debaixo de l mesmo conceilho,
Stimada como um claro speilho,
Am que todos ls mirandeses onrados
Beiam ls traços dels antepassados,
E por sous particulares desinatibos
Stando múrtos, le pareçam bibos!
Porteija-se esta lhéngua, ampare-se!
Nunca debe de abandonar-se
Porque num al museu que la guarde,
E quando um dê mais tarde
Eilha de todo se perdir,
Naide la fará rebibir!

Rica, bêlha i fûrte praça
Que fuste bencida por traça...
Crime de cobarde treiçom
C'anc'ubre l nûsso coraçom!...
Mas nós num somos culpados
Desses traços deshonrados,
C'um c'outros l nûsso nome manchoram!
Galardom nûsso nunca lheboram!
Tubimos sêmpre no fondo d'l peito
De filhos anfelizes fûrte respeito,
Por ti querida mal adorada!
Destes pobres nunca albidada,
Nunca de nós fuste squecida
Ni serás am toda la bida!
Miranda!
Somos tous filhos!
Mas num somos filhos prodios,
Como cérto dê algum mos chamou!
Somos filhos arrebatados
Dl culho de la mai, roubados,
Para ti lhebantamos las manos!
Abraçá-mos como a nûssos armanos!
Partam-se cûrdas e cadilhos!
Cara descobêrta! Somos tous filhos!
Tous filhos todo los trés!
Bila Seco, Caçarrilhos e Angueira,
Tamém falam mirandés!!!

Bazílio Rodrigues

(de l Primeiro de Janeiro, 18-06-1945)

(Via Amboras de la Tierra de Miranda)

Mirandês vai ter o primeiro manual de apoio pedagógico

tierraalantre 21/02/2008 @ 10:07

O mirandês vai ter o primeiro manual de apoio pedagógico vinte anos depois de começar a ser ensinado nas escolas e quase uma década após ter sido reconhecido como a segunda língua oficial de Portugal.

Os cerca de 400 alunos que aprendem mirandês nas escolas de Miranda do Douro, no Nordeste Transmontano, vão receber quinta-feira, gratuitamente, o livro «Las mies purmeiras palabras an mirandês» (As minhas primeiras palavras em mirandês).

A iniciativa é do Centros de Estudos Mirandeses (CEM) que pretende desta forma preencher uma lacuna do Ministério da Educação, segundo disse hoje á Lusa o director do CEM.

António Bárbolo é, juntamente com um dos três professores que ensinam mirandês, Duarte Martins, o autor deste manual, que vai ser apresentado, quinta-feira, no «Dia Internacional da Língua Materna».

Os promotores da iniciativa já receberam uma felicitação da UNESCO, o organismo internacional responsável pela data, pela iniciativa.

De acordo com António Bárbolo, desde 1987 que o mirandês é ensinado nas escolas da região, mas «de uma forma had-hoc, sem programas homogéneos».

«Os professores não têm material de apoio, não há manuais», disse.

O propósito é, acrescentou, preencher esta lacuna com o vocabulário essencial reunido num livro destinado sobretudo aos mais novos.

«Las mies purmeiras palabras an mirandês» terá uma tiragem inicial de dois mil exemplares, parte dos quais serão distribuídos pelos cerca de 400 alunos gratuitamente e os restantes postos à venda nas livrarias da região.

António Bárbolo revelou que escreveu à ministra da Educação a dar conta da iniciativa e que «o ministério têm-se limitado a pagar aos três professores de mirandês, que dão aulas em todas as escolas do concelho de Miranda do Douro».

«O Ministério da Educação fez o despacho que autoriza o ensino, mas esqueceu-se do resto», afirmou Bárbolo, referindo-se ao material de apoio, formação de professores e programas.

O mirandês é uma língua de tradição oral falada por alguns milhares de pessoas num pequeno território do Nordeste Transmontano, junto à fronteira com Espanha.

Foi reconhecido como segunda língua oficial de Portugal em 1998 e o seu ensino tem sido feito à custa da iniciativa de professores e estudiosos locais.

Entre os nomes que se destacam na preservação da cultura e da língua mirandesas está o falecido padre António Maria Mourinho, que dá também nome ao centro de estudos.

O «Dia Internacional da língua Materna» será também assinalado em Miranda do Douro com música pelas ruas e nas escolas do concelho ecoará também «La boç de la lhéngua» (a voz da língua).

Durante o dia, personalidades locais como o presidente da Câmara e professores vão ler «cuntas i outros testos» (contas e outros textos) aos alunos.

(de l Diário Digital, 20-02-2008)

La Revista de Filoloxía Asturiana aspira a convertise nuna referencia nel terrén de la investigación

tierraalantre 19/02/2008 @ 11:05

Redacción.

Xulio Viejo, secretariu de la Revista de Filoloxía Asturiana, adelantó esti llunes la intención del Seminariu de Filoloxía Asturiana de la Universidá d'entamar unes xornaes dedicaes a les nueves tendencies d'investigación llingüística aplicaes a la investigación asturianista. La intención, según Xulio Viejo, ye "poner definitivamente los nuesos reloxes na mesma hora que los del restu d'invesigadores".

Viejo fizo estes declaraciones nel actu de presentación del quintu númberu de la Revista de Filoloxía Asturiana, que tuvo llugar nel aula magna de la Universidá d'Uviéu. A la cita acudieron, el Sr. Rector de la Universidá d’Uviéu, Juan Vázquez García, la Directora Xeneral de Promoción Cultural y Política Llingüística, Consuelo Vega Díaz y el director de Trabe Ediciones, Inaciu Iglesias Fernández.

El responsable de la revista tamién avanzó que un de los oxetivos cimeros de los que trabayen nesta revista ye convertise nuna referencia nel campu de la investigación sobre filoloxía española y románica. Amás, Viejo amosó'l so deséu de que la revista tea presente, al traviés de soscripción, nes principales universidaes europees, dalgo pa lo qu'espera contar col sofitu de la Conseyería y de la propia Universidá.

La Revista de de Filoloxía Asturiana ye una publicación especializada coordinada por Ramón d'Andrés, que vien faciendo'l Seminariu de Filoloxía Asturiana, grupu d’investigación adscritu al Departamentu de Filoloxía Española de la Universidá d’Uviéu, y que ta editada por Alvízoras Llibros y por Trabe Ediciones. Na revista tienen cabida, estudios sobre l'asturianu, el gallego-asturianu o les variedes del propies de les árees lleonesa y mirandesa, asina como artículos sobre lliteratura.

(d'Asturnews, 19-02-2008)

Mirandés, la outra lhéngua

tierraalantre 04/02/2008 @ 08:48

(1 de 7)

(2 de 7)

(3 de 7)

(4 de 7)

(5 de 7)

(6 de 7)

(7 de 7)

A língua mirandesa predomina nas melodias que saem da gaita-de-foles

tierraalantre 23/12/2007 @ 19:07

O «Tio Joaquim» é apenas um dos gaiteiros que dá corpo à compilação «bi benir l Gaita», um CD que imortaliza os sons tipicamente rurais que vão caindo no esquecimento por terras de Miranda e Vimioso.

A beleza do instrumento perdura no tempo, mas os rostos de quem transborda alegria quando entoa as músicas tradicionais estão, cada vez mais, vincados pelos sinais do tempo que vai passando ano após ano.
Esta compilação musical, concebida após horas a fio de trabalho de investigação, recolha e edição, guarda sons que foram entoados há mais de três décadas, em momentos e contextos distintos.

A antiguidade de alguns fonogramas levam Jorge Lira, o mentor deste trabalho, a ter algumas dúvidas quanto à autoria e época das gravações, mas a investigação aponta para que os sons mais antigos tenham sido recolhidos em Duas Igrejas (Miranda do Douro), entre 1960 e 1970.

Entre as faixas do CD encontram-se melodias mais antigas, como as do Tio Monteiro, em Cércio, do Tio Pascoal, de Agostinho Baldaia e José João Almeida. Já as gravações feitas ao «Ti Joaquim», no Natal de 1988, em S. Joanico (Vimioso), são registos únicos deste «Homem Gaiteiro».

A edição foi feita com todo o cuidado, para que fosse possível retirar os ruídos de fundo sem distorcer, adulterar ou modificar a realidade e a autenticidade das gravações.
Para que estes sons se mantenham na memória, o CD foi deliberadamente produzido para ser distribuído pela Associação para o Estudo e Protecção do Gado Asinino (AEPGA).

Teresa Batista, Jornal Nordeste

(nel Diario de Trás-os-Montes, 17-12-2007)